Linda Farkas

  Voor nu is het wel weer even genoeg. Er is al bijna weer een total lockdown. Alleen omdat het nu geen intelligente lockdown heet maar een tijdelijke lockdown lijkt het anders. Iedereen ervaart dit anders. Als je jong bent denk je wanneer kan ik weer met mijn vrienden samen zijn of naar een festival gaan. Als je oud bent denk je wanneer kan ik weer naar buiten en wanneer mag ik mijn familie weer zien? Het valt niet te generaliseren want dit voelt voor iedereen anders. De een denkt ik probeer er het beste van te maken en de ander vindt het nodig om zich niet aan de regels te houden, want het zal wel loslopen.   Toen we in maart opeens allemaal thuis moesten blijven werd dat het nieuwe normaal. Maar je dacht dat gaat wel weer over en dan kunnen we alles weer gewoon doen. Maar nu is het oktober en gaan we weer terug naar thuis blijven. We zijn dit niet gewend en we willen dit niet. Maar ziek worden willen we ook niet. Ben je kwetsbaar of ouder dan moet je sowieso oppassen, maa...

Wij zitten nog steeds in vrijwillige thuisisolatie, intelligente Lock down. Maar is dat zo? Hebben we een keus? Kunnen we gewoon doen wat iedereen zo graag wil? Net doen of er niks aan de hand is en weer net zo doorgaan als voor de coronacrisis? Natuurlijk wil iedereen dat, maar kan het ook? Ik houd me niet bezig met discussies over het wel of niet demonstreren en dan wel of niet anderhalve meter van elkaar af blijven.   Het is toch duidelijk. Als we nog verder willen leven en dat allen die wij lief hebben ook nog een heel lang leven hebben dan doe je gewoon mee, dan laat je je niet leiden door de meningen van anderen. Dan maak je je eigen keuze. Je maakt de keuze voor jezelf, voor iemand met wie je samenleeft of voor de gemeenschap, de zogenaamde groepsimmuniteit.   De berichten in de social media zijn niet allemaal gegrond op waarheid. Mensen maken elkaar gek en proberen de boel op te hitsen. Kranten, wetenschappers, artsen ze vertellen allemaal hun eigen verhaal, met fe...

Ik zou er bijna een moord voor doen. Gewoon ergens op een terrasje zitten met een kop koffie. Niks bijzonders zou je denken, maar in deze tijd is zelfs dat ons niet gegund. Hoe lang zal het nog duren voor we weer ‘gewoon’ kunnen doen. Maar wat is gewoon eigenlijk? We zijn zoveel dingen gewend dat we niet beter weten, maar hoe was het ook alweer? Zijn we vergeten dat onze ouders heel hard moesten werken om ervoor te zorgen dat wij genoeg te eten kregen en konden gaan studeren? Nog niet zo lang geleden was er armoede. Een crisis hebben we wel vaker mee gemaakt in Nederland. Na de economische crisis in 1939 ontstond er een oorlog, de Tweede Wereldoorlog. Niet te hopen dat er na deze coronacrisis ook een oorlog ontstaat. Ik zal me niet verdiepen in politieke of economische inzichten en uitleg, maar puur op mijn eigen gevoel. Ik ga ook niemand naschrijven maar probeer te verwoorden wat mij het meest bezig houdt. Er zijn natuurlijk allerlei soorten crisissen, zoals een economische ...

Het is zaterdagochtend begin april. De zon schijnt en het is prachtig buiten.   Dus wat zou je het liefste doen? Ja, natuurlijk naar buiten gaan. Lekker wandelen, fietsen of gewoon op een bankje in de zon zitten. Maar we moeten thuis blijven. Er is niet gezegd dat we binnen moeten blijven, maar het zou beter zijn als het ging regenen, dan blijft iedereen wel binnen. Ik zag in de supermarkten de barbecuepakketten al klaar liggen, want ja, het kan wel twintig graden worden. En is het niet dit weekend, dan zal het de komende week en misschien met Pasen ook nog wel mooi weer zal zijn. Ik snap dat je liever naar buiten gaat en dat de kinderen buiten willen spelen, maar dat kan het hele jaar nog, als we ons nu maar even aan de regels houden. Normaal gesproken is het met Pasen altijd veel te koud. Er worden ook beren voor de ramen gezet. Hartstikke leuk en dan kan je daar als een soort speurtocht langs lopen met de kinderen. En we moeten toch thuis blijven? Ik kijk naar buiten ...