Linda Farkas

Sinds ik kind was lees ik al. Ik was lid van de plaatselijke bibliotheek en ik verslond alle boeken die verkrijgbaar waren. Je mocht maar twee leesboeken per keer mee nemen, maar daarnaast nog wel vier of vijf studieboeken. Dus deed ik dat en die had ik dan ook na een week allemaal uit. En dan ging ik weer teug om nieuwe boeken halen. Op een gegeven moment had ik alles gelezen wat bij mijn leeftijd hoorde en met mijn   ‘autistische trekjes’ heb ik nooit boeken uit een andere leeftijdsgroep meegenomen, voor zover ik mij kan herinneren. Dat ging vanaf mijn vierde al zo en toen ik oud genoeg was om ook naar de andere bibliotheken in het dorp te fietsen ging ik daar ook alle boeken lezen. In het begin las ik eerst natuurlijk kinderboeken, toen meisjesboeken, romans en liefdesverhalen. Ook was ik een tijd lang verslaafd aan bouquetreeks en dat soort niemendalletjes, maar die hadden ze niet in de bieb hoor. Maar langzaamaan ben ik veranderd. Ik lees liever boeken met een verhaal, m...

Ik houd van mooie kleding en geef ook veel geld uit om er leuk uit te zien. Dat vind ik namelijk wel belangrijk. Ik wil er goed uitzien en goed gekleed zijn, ook modern en bijdetijds. Ik koop zo vaak kleding dat mijn kledingkast regelmatig uitpuilt en ik weer kleding weg moet doen. Maar wat kan ik moeilijk afscheid nemen van sommige kledingstukken. Er zit altijd een verhaal bij: of het zat zo lekker, of het was heel duur, maar voornamelijk het slijt niet en het is nog zo mooi. Soms past het niet meer dan is het makkelijker weggooien, maar dan denk ik als ik afval dan kan ik het wel weer aan. Sommige kledingstukken hangen in de kast omdat ik ze aan heb gehad bij een speciale gelegenheid en daarna nooit meer. Nu staan er overal in de stad kledingbakken en zijn er regelmatig inzamelingen. Maar wat doen ze met   mijn kleding? Wordt het verkocht of aan de armen gegeven of wordt het hergebruikt, gerecycled? Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om mijn kleding in de vuilcontain...

Als ik nu een bekende Nederlander zou zijn dan mocht ik een stukje schrijven en dan zou heel Nederland het lezen. Maar ik ben nu eenmaal geen bekende Nederlander en dus vraag niemand mij om een stukje te schrijven. Gelukkig heb ik mijn eigen website en mijn blog dus kan ik af en toe mijn ei kwijt. Het stoort mij gewoon dat er niet gekeken wordt of iemand wel capabel is om dat te doen. Net zo goed als dat er iemand omdat hij nu eenmaal een bekende Nederlander is een tv-programma gaat doen over een onderwerp dat volgen mij helemaal niet bij ze past. Maar omdat ze een bekende Nederlander zijn mogen ze dat wel. Of ze er nou verstand van hebben is niet belangrijk. Schijnbaar trekt het kijkers als zij het presenteren en over de inhoud maken zij zich niet druk. Er lopen wel psychologen rond, die je niet ziet trouwens, maar het lijkt erop dat de bekende Nederlander het allemaal alleen oplost. Uitzonderingen daar gelaten. Ze zijn er die er helemaal in op gaan en hun hart op de juiste plaat...