Genoeg ervan

 

Voor nu is het wel weer even genoeg. Er is al bijna weer een total lockdown. Alleen omdat het nu geen intelligente lockdown heet maar een tijdelijke lockdown lijkt het anders. Iedereen ervaart dit anders. Als je jong bent denk je wanneer kan ik weer met mijn vrienden samen zijn of naar een festival gaan. Als je oud bent denk je wanneer kan ik weer naar buiten en wanneer mag ik mijn familie weer zien? Het valt niet te generaliseren want dit voelt voor iedereen anders. De een denkt ik probeer er het beste van te maken en de ander vindt het nodig om zich niet aan de regels te houden, want het zal wel loslopen. 

Toen we in maart opeens allemaal thuis moesten blijven werd dat het nieuwe normaal. Maar je dacht dat gaat wel weer over en dan kunnen we alles weer gewoon doen. Maar nu is het oktober en gaan we weer terug naar thuis blijven. We zijn dit niet gewend en we willen dit niet. Maar ziek worden willen we ook niet. Ben je kwetsbaar of ouder dan moet je sowieso oppassen, maar laten we niet te makkelijk denken over de jongeren. Die hebben het ook moeilijk en weten niet goed hoe hier mee om te gaan. 

Dus wat kunne we nu doen? Accepteren of ertegenin gaan? Voor sommige mensen zal het makkelijker zijn dan anderen. Heb je een auto en kan je jezelf verplaatsen dan heb je de mogelijkheid om ergens anders naartoe te gaan. Dat kan voor een dag of een avond maar ook wel langer. Je hoeft geen rekening te houden met het openbaar vervoer. Je kan dan nu nergens meer uit eten gaan maar dan kook je zelf. Er is nog nooit zo veel gekookt en gebakken als dit jaar. Barbecueën kon wel van de zomer maar wat doen we in de winter? Restaurants bieden wel aan om eten op te kunnen halen, zodat ze nog iets aan inkomen hebben. 

Voor mij is het wennen en aanpassen. Maar hoe doe je dat? Als je gewend bent om elke dag met de fiets of met het openbaar vervoer naar je werk te gaan en ineens hoeft dat niet meer. Je kan gewoon thuis blijven en je moet thuiswerken. De eettafel is mijn werkplek geworden, maar ik eet daar ook en ik zit er ook als ik de krant wil lezen of met mijn laptop bezig ben. Gelukkig heb ik pas een bureaustoel gekocht dus als ik aan het werk ben zit ik op de bureaustoel en als ik vrij ben dan zit ik op een eettafelstoel. Zo draag ik sinds kort ook mijn bedrijfskleding als ik thuis aan het werk ben. Als ik klaar ben met werken doe ik dat uit. Zo creëer ik een beetje twee omgevingen voor mezelf.

Handig is dat als ik pauze heb ik op de bank kan gaan zitten om wat te lezen en ik kan iets uit de koelkast pakken als ik ergens trek in heb. Het is in ieder geval vers en niet geplet, gebroken of gelekt onderweg. Maar ik heb geen huis met drie verdiepingen of een eigen werkkamer waar ik me af kan zonderen. En toch lukt het mij om mijn werk te doen. Het lijkt wel een automatische piloot. Als je me dit een paar jaar geleden gevraagd had dan had ik gezegd: thuis werken nooit. Maar alles went. Als je het wil dan is het fijn als je de gelegenheid hebt om thuis te werken. Nu het moet heb je geen andere keuze maar ben je wel blij dat je een baan hebt, dat je werk hebt en dat je inkomen hebt. Want dat is niet voor iedereen zo. Sommige collega’s werkten al een of meerdere dagen per week thuis, die waren het dus al meer gewend, maar ik was altijd op kantoor. En dat al meer dan 41 jaar. Mag ik dan soms even denken aan de fijne uren op kantoor en ook al kon je je daar ook irriteren aan van alles en nog wat, je mist het pas als je het niet meer hebt. Ik mis vooral de mensen om mij heen. Een praatje bij de koffieautomaat, een praatje over het weer of hoe het met je collega’s gaat. 

Wanneer zullen we weer naar kantoor mogen en hoe vaak dan? Het wordt nooit meer zoals het was. Het wordt een nieuwe wereld: de wereld van na de Covid-19. En of die wereld beter, slechter of hetzelfde zal zijn dat weten we pas als we kunnen zeggen als de corona onder controle is.