Vrijwillige thuisisolatie een keus?

Wij zitten nog steeds in vrijwillige thuisisolatie, intelligente Lock down. Maar is dat zo? Hebben we een keus? Kunnen we gewoon doen wat iedereen zo graag wil? Net doen of er niks aan de hand is en weer net zo doorgaan als voor de coronacrisis? Natuurlijk wil iedereen dat, maar kan het ook? Ik houd me niet bezig met discussies over het wel of niet demonstreren en dan wel of niet anderhalve meter van elkaar af blijven. 

Het is toch duidelijk. Als we nog verder willen leven en dat allen die wij lief hebben ook nog een heel lang leven hebben dan doe je gewoon mee, dan laat je je niet leiden door de meningen van anderen. Dan maak je je eigen keuze. Je maakt de keuze voor jezelf, voor iemand met wie je samenleeft of voor de gemeenschap, de zogenaamde groepsimmuniteit. 

De berichten in de social media zijn niet allemaal gegrond op waarheid. Mensen maken elkaar gek en proberen de boel op te hitsen. Kranten, wetenschappers, artsen ze vertellen allemaal hun eigen verhaal, met feiten, cijfers, onderzoeken. Zij weten het ook niet. Wanneer is er duidelijkheid en wanneer is er een oplossing? We kunnen niet anders als wachten en hopen op positieve berichten. 

Het is wel raar om te weten dat inmiddels de restaurants en de terrasjes weer open zijn. En wat wil ik daar ook graag heen, maar het kan nog niet. Het mag wel, maar met zoveel maatregelen dat je liever niet gaat. Ik in ieder geval niet. Mondkapjes, handen wassen, hand-gel, anderhalve meter afstand, niet zoenen, niet knuffelen. Niet met het openbaar vervoer als het niet nodig is. Het wordt wel saai en statisch zo. Ik wacht liever tot alles weer mag en kan. En ook al kan dat best nog wel een half jaar duren, als we daar doorheen komen en ons houden aan wat er van ons verwacht wordt dan kunnen we daarna weer helemaal los. Althans dat hoop ik natuurlijk, want misschien wordt het nooit meer zoals vroeger. 

De Japanse toeristen liepen altijd al met mondkapjes door de stad en dat vonden we gek. Maar misschien is dat wel wat we straks allemaal gaan doen. In sommige landen is kussen en knuffelen helemaal niet zo gewoon. Zelfs in Nederland zijn er genoeg mensen die ook liever alleen een handje geven. Het kan dus best allemaal anders, maar we zullen er aan moeten wennen. We zullen er nu eerst mee moeten leven om te overleven. Om straks plaats te maken voor onze herwonnen vrijheid. Niet van de vijand, maar van de pandemie. Ik hoop dat we deze covid-19 kunnen verslaan en dat iedereen het geduld heeft om te wachten op goede berichten en vaccins. 

Zolang we niet genoeg weten over dit virus is elke mening nergens op gegrond. We kunnen van alles bedenken om onze weerstand te vergroten en te zorgen dat we gezond blijven door gezond te eten en te bewegen. Maar het belangrijkste is om ons verstand niet te verliezen, geduld te bewaren en het thuis goed te hebben. Een mooie film kijken, naar mooie muziek luisteren, onszelf voeden met het mooie dat er wel is. We hebben geen oorlog, maar vrede. Er is geen honger en armoede, we hebben allemaal een dak boven ons hoofd en brood op de plank. We mogen niet klagen, maar moeten blij zijn. Blij met de kleine dingen, de vogels die nu harder zingen dan normaal, de zon die zo lang schijnt op een mooie avond dat het lekker licht is. 

Ik probeer voor mezelf de lat niet te hoog te leggen en af en toe denk ik ook was het maar over, was het maar voorbij. Maar door er niet te veel aan te denken, door afleiding te zoeken en gewoon te werken kom ik hier wel doorheen. En ik hoop dat iedereen het volhoudt en mee blijft doen voor de ouderen, de zwakkeren en de kwetsbaren, die al zo lang binnen zitten en alleen maar hopen dat ze hier gezond weer uitkomen.