Niet normaal

Ik zou er bijna een moord voor doen. Gewoon ergens op een terrasje zitten met een kop koffie. Niks bijzonders zou je denken, maar in deze tijd is zelfs dat ons niet gegund. Hoe lang zal het nog duren voor we weer ‘gewoon’ kunnen doen. Maar wat is gewoon eigenlijk? We zijn zoveel dingen gewend dat we niet beter weten, maar hoe was het ook alweer?

Zijn we vergeten dat onze ouders heel hard moesten werken om ervoor te zorgen dat wij genoeg te eten kregen en konden gaan studeren? Nog niet zo lang geleden was er armoede. Een crisis hebben we wel vaker mee gemaakt in Nederland. Na de economische crisis in 1939 ontstond er een oorlog, de Tweede Wereldoorlog. Niet te hopen dat er na deze coronacrisis ook een oorlog ontstaat.

Ik zal me niet verdiepen in politieke of economische inzichten en uitleg, maar puur op mijn eigen gevoel. Ik ga ook niemand naschrijven maar probeer te verwoorden wat mij het meest bezig houdt.

Er zijn natuurlijk allerlei soorten crisissen, zoals een economische crisis, bestuurlijke crisis, et cetera, maar ook andere rampen brengen crisissen teweeg. Een crisis kan zich ook alleen in jouw leven voordoen. Een persoonlijke crisis, maar minstens net zo erg, of soms nog wel erger omdat dat jou persoonlijk raakt.

Dus wat is gewoon en wat is normaal? Waar leggen we de norm? En wat voor de een gewoon is is voor de ander helemaal niet gewoon. Een aantal jaren terug gingen we nog helemaal niet zo vaak vliegen. Nu is vliegen bijna hetzelfde als autorijden. En als je niet beter weet dan is dat heel normaal.  In Afrika of in vluchtelingenkampen hebben ze helemaal niks. Daar zijn ze al blij met eten en zouden ze graag willen wat wij nu hebben, ook al is dat in thuisisolatie. Ik denk dat ze dat niet zo erg vinden. Maar is het wel eens opgevallen dat arme mensen vaak veel blijer zijn dan de westerse mensen, de mensen die alles hebben en alles kunnen doen wat hun hartje begeert. Wij zijn niet meer gewend om te genieten van rituelen, van de natuur en van alles dat de natuur ons gegeven heeft. Je hebt niet veel nodig om gelukkig te zijn.

Wat is dus vaak zag als ik een vrije dag had en ik ’s ochtends door de stad liep. Bij alle coffeeshops zaten vrouwen met baby’s met elkaar koffie te drinken en te praten. Het was er echt druk en dan dacht ik hebben ze dan niks te doen? Maar dat is de nieuwe tijd, de nieuwe wereld. Waarschijnlijk werken ze parttime, of werken ze ’s middags of ’s avonds wel als de baby slaapt. Het nieuwe werken, thuiswerken, op de tijd dat het jou uitkomt.

Iedereen zit ook te lunchen in een restaurantje, terwijl je ook gewoon een zakje brood mee kan nemen naar het werk, of ben ik dan ouderwets. ’s Avonds niet anders, een borrel in de kroeg en uit eten in de stad. Het lijkt allemaal zo normaal. Maar nu we dit dus al een paar weken niet mogen doen gaan we ook beseffen dat het niet normaal is. Dat je eigenlijk heel blij met zij  dat he dat dus wel gedaan hebt en je kan je ook afvragen of het er ooit weer van komen zal.

Gewoon een wandeling in het bos of langs het strand. Zelfs dat kan nu niet meer. En dat is eigenlijk iets wat we wel zouden moeten doen. Genieten van de natuur en de frisse lucht inademen. Genieten van dat wat gemaakt is door de natuur. Bomen geven je kracht en bloemen maken je blij. Als je de zee hoort, de golven en de zeemeeuwen. Zo gewoon en toch niet. Misschien beseffen we ons nu ook wel weer wat we allemaal hebben en wat we bijna niet meer hebben. We moeten zuinig zijn op onze natuur. Nu er minder auto’s rijden en minder vliegtuigen vliegen is de lucht schoner. De dieren komen uit hun schuilplaatsen. Er is een verandering gaande. Zal deze verandering doorgaan, of zal het ooit weer worden als vroeger. Vroeger dat eigenlijk maar een paar weken geleden is, maar waardoor we ons gaan realiseren dat normaal niet normaal is.