Massage

 

Ik heb mezelf getrakteerd op een heerlijke massage. Maar toen dacht ik mag ik dat nog wel? Ik kies daar zelf voor, maar ik word aangeraakt door een man. Bij deze massagesalon werken meerdere mannen en die zijn allemaal top. Je wordt er zeer stevig aangepakt of heel zacht net wat je zelf wilt en aangeeft. Ik voel me als herboren als ik er vandaan kom. Helemaal zen. En daar is toch niks mis mee? 

Vroeger was het normaal dat je iemand een knuffel gaf of als je een arm om iemand heen sloeg, nu durf je bijna niet meer. Overal zit een bijsmaak aan. Moet je dan bij alles wat je doet nadenken van mag het wel of mag het niet en kan dit wel of kan dat niet? We hebben natuurlijk de flowerpowertijd gehad en de jaren 70 waarin open bloot normaal was en alle kon en mocht. Partnerruil, vrije seks, topless zonnen, je kan het zo gek niet bedenken het werd allemaal getolereerd. Misschien niet op de Biblebelt maar verder was dit oké. 

Nu is ieder mens anders en heeft ieder mens zijn of haar eigen grenzen en daar mag je niet overheen gaan. Maar ik ben bang dat ik straks alleen maar iemand wijs dat al ongewenst is. Ik ben een vrouw en hou van mannen. Altijd gedacht dat vrouwen wat zachter voor elkaar waren en dat het dan vertrouwder zou aanvoelen als je je door een vrouw laat masseren, maar het maakt niks uit. Het is iemand anders die je aanraakt, een vreemde, maar op eigen verzoek uiteraard. 

Soms vind ik het ook niet fijn of ben ik niet helemaal ontspannen als ik aangeraakt wordt door een therapeut. Het lijkt wel of ik op mijn hoede ben. Zal hij niet iets doen wat ik niet wil. Je ligt daar namelijk overgeleverd aan die persoon. Het is raar dat ik dat zo ervaar, want bij de meeste therapeuten kom ik al jaren. Eigenlijk voel ik mij alleen helemaal ontspannen bij mijn eigen man. Als hij mij aanraakt voelt dat vertrouwt en denk ik niet wat zal hij gaan doen. Toch is het normaal dat je laat masseren door iemand, of dat je behandeld wordt door een therapeut. En je hebt ze nodig. Als er geen vertrouwen zou zijn zouden zij ook hun werk niet kunnen doen. En soms denk ik hoe vinden zij het om iemand aan te raken. Durf je dat nog wel als therapeut? Tot waar mag je gaan en kan je gaan? Net als een massage, zolang die niet eindig in een happy end is het toegestaan. Maar hoe kan je dat weten als je voor het eerst naar zo’n iemand toegaat. 

Door de Covid-19 komen we nu al een hele tijd niet op kantoor en spreek je je collega’s alleen maar via teams. Dus de fysieke contacten op kantoor zijn er niet meer. Zal dat wel weer terug komen vraag ik me af. Elkaar een hand geven, knuffelen, een hand op je schouder of elkaar zoenen misschien gebeurt het wel nooit meer. Er zijn mensen die daar blij mee zijn, die het al nooit als fijn hebben ervaren. Er zijn ook mensen die het gewend waren en het altijd normaal gevonden hebben, je wist gewoon niet beter, en er zijn mensen die er wel pap van lusten en die te ver gingen, grensoverschrijdend gedrag, maar dat was voor hun misschien ook gewoon. 

Toen ik net ging werken zei je nog meneer en mevrouw tegen je hogere. Je gaf elkaar een hand en was beleefd. Nu spreek je hoog en laag aan met de voornamen. Is iedereen veel amicaler met elkaar en is er bijna geen verschil in rangen. Dat hele formele hoeft ook niet meer, maar een bepaalde beleefdheid is wel gewenst. En dat gaat over gedrag en over normen en waarden.

 

Ik vind dat je iedereen in zijn waarde moet laten en elkaar met respect behandelen. Er zijn verschillende mensen en verschillende meningen. Er zijn verschillende geloven en verschillende culturen met allemaal verschillende normen en waarden. Hoe kunnen mensen überhaupt samen leven als er zoveel verschillen zijn. Het belangrijkste is dat je respect hebt voor elkaar. Wat mijn vader altijd zei: Wat gij niet wilt dat u geschiedt doet dat ook een ander niet!