Hebben (alleen) jongeren het moeilijk?

Nu lees ik toch de hele tijd dat de jeugd het moeilijk heeft en zwaar. Dat er depressies voorkomen en zelfs zelfmoord wordt gepleegd omdat ze eenzaam zijn in deze coronatijd. Nu zal ik niet ontkennen dat het moeilijk is, maar dat geldt toch voor iedereen? Ouderen kunnen beter binnen blijven in verband met risico op besmetting en als je dan alleen bent is dat heel saai. Als je nog colleges kan volgen via beeldverbinding heb je nog enigszins contact met anderen en ben je niet helemaal afgesloten van de buitenwereld. Er zijn zoveel mogelijkheden om contact te maken met familie en vrienden dat je je nooit echt alleen hoeft te voelen. Als je weet dat je bij hun altijd terecht kan, al is het dan online of telefonisch, dan heb je een achterban.

Oudere mensen hebben vaak niet veel vrienden omdat die vaak al overleden zijn. Er zijn er die wel met een computer om kunnen  gaan, zelfs tot zeer hoge leeftijd, dus die hebben zo contact met de buitenwereld, maar verder zitten ze de hele dag alleen thuis. De kaartclubjes mogen niet, even gezellig op de koffie gaan doe je ook niet, dus wat is er dan te doen? Ze gaan lezen, muziek luisteren, televisie kijken of wandelen als het weer het toelaat. Even boodschappen doen is dan het enige uitje als ze dat nog wel zelf doen. Als je alleen bent gaat er niemand voor jou naar de supermarkt. 

Maar hier tussen zitten nog een hele groep mensen die nooit genoemd worden. De mensen die wat ouder zijn en wijzer. Die meestal goed gezond zijn en gewoon naar hun werk gaan of in ieder geval thuis aan het werk zijn. Deze mensen hoor je verder niet. Die gaan gewoon hun gang. Die weten niet beter en maken er het beste van. Sommigen zitten met kinderen thuis anderen hebben de (mantel)zorg voor hun ouders. Maar verder gaan ze gewoon wandelen, sporten en schaatsen. Geef ze eens ongelijk. Je kan het zelf toch leuk maken en genieten van wat er wel kan en mag. 

Dat deze periode moeilijk daar ben ik het mee eens. Maar voor wie het nu het moeilijkste is dat weet ik echt niet. Wat denk je van alle mensen die in een ziekenhuis werken en covid-19 van heel dichtbij meemaken? Of de mensen in de zorg die allemaal opgesloten zaten? En de kappers? De schoonheidsspecialisten? Alle ondernemers? Wie heeft er geen last van deze tijd? Zelfs als je je beroep wel uit kan voeren is het toch niet hetzelfde als daarvoor. Maar zullen we ooit weer terug kunnen naar vroeger? Of wordt het nooit meer als toen? Zullen wij moeten wennen aan het nieuwe nu? Dat zal zeker voor de jongeren makkelijker gaan als voor de ouderen, die al langer het ‘vroeger’ hebben mee gemaakt. Ik denk dat wij ook van elkaar kunnen leren. Een student zal kunnen gaan werken om erbij te horen en het idee te hebben dat je ergens toe doet als je in een nieuwe stad woont. Een oudere kan vertellen over vroeger. Wat wij allemaal niet hadden en wat er nu wel is. Wat het leven makkelijker maakt maar soms ook saaier. De hele dag naar een scherm staren stompt af. Erop uit trekken en wandelen in de natuur, op zoek naar mooie plekjes en kleine avontuurtjes. Die vind je niet op je mobieltje. Die goeie ouwe tijd had wel wat, maar wat brengt die mooie nieuwe(na-corona) tijd ons? 

Als eenzame studenten nu eens op bezoek gaan in bejaardenhuizen of verzorgingstehuizen. Gewoon voor een praatje, een boodschap doen of helpen met de moderne communicatiemiddelen. Ik denk dat dit een mooi idee is voor de komende maanden. Dan hebben de twee kwetsbaarste groepen  een verbinding. En hopelijk zal die verbinding gaan uitgroeien in een sneeuwbaleffect. 

Ik hoop dat we hier allemaal wat milder uitkomen. Dat we meer respect voor elkaar hebben en kunnen begrijpen wat er leeft bij de ander. Dat zie je niet aan de buitenkant daar moet je naar vragen. Laten we open staan voor overleg tussen de verschillende generaties en praten met elkaar en niet over elkaar.