Een nieuw jaar een nieuwe column

Wat kunnen we zeggen over het afgelopen jaar. Het is nog maar net afgelopen. We zitten vol met goede wensen en hopen op en beter jaar. Maar zo slecht was het jaar 2020 niet. In ieder geval niet voor mij. 

Ik had al langere tijd last van mijn kies en de tandarts deed zijn best om hem te behouden. Dus kreeg ik nieuwe kroon die wat beter aansloot op de andere kronen, zodat er geen vuil in de ruimte ertussen kon blijven zitten. Maar de kiespijn beef en werd steeds erger. Eerst was het dat duurt nog wel even voordat het over gaat, het heeft zijn tijd nodig. En toen ik weer terug kwam: dat komt door het warme weer waardoor je bloed harder stroomt. Na lang aanhouden bleek dat ik een wortelkanaalbehandeling moest hebben. De tandarts die daar in gespecialiseerd is lukte het niet en ik werd doorverwezen naar een endodontoloog.  Die afspraak was pas in januari van 2020. Dus ik dacht nu word ik geholpen en dan is het klaar. Maar nee het kan altijd nog erger. Zij heeft staan wroeten in mijn mond en zitten hakken en trekken. Uiteindelijk is er een noodkroon op gezet en mocht ik over een paar weken terug komen om het af te maken. De kiespijn werd wel minder dus de ontsteking was aan het verdwijnen. Maar toen brak de kroon af en lag de kies open. Moest ik nu naar de tandarts of naar de endodontoloog?  Het werd de endodontoloog De endodontoloog kon al niks meer voor mij betekenen. De kies is gebroken en ik stuur u terug naar de tandarts om hem te laten verwijderen. Dat was precies wat ik niet wilde, maar wat dan eigenlijk direct al had kunnen gebeuren dan had ik niet en jaar met kiespijn rond gelopen. Mijn tandarts is een aardige man en hij doet zijn best om mij op mijn gemak te stellen. Ik ben niet bang voor de tandarts, maar nu kwam de spanning eruit en lag ik te huilen omdat mijn kies getrokken moest worden. Ik denk dat dit ook over iets anders ging, wie het weet mag het zeggen. Ik kreeg een tissue, de assistente hield mijn hand vast en het was zo gepiept. Ik mocht met een wat in mijn mond weer terug naar kantoor. Want ik ben nu eenmaal hard voor mezelf en vond het niet nodig naar huis te gaan. 

Waarom vertel ik dit verhaal, dit was de  dag waarop wij ’s middags hoorden dat we vanaf die dag in twee teams moesten gaan werken in verband met corona. Het was dus begin maart en corona was ook in Nederland opgedoken. Een week op kantoor en die week erna thuis werken. Dat was nieuw voor mij. Ik had wel eens een dag thuis gewerkt, maar nu was het anders. Daarvoor moest er nog wel wat veranderd worden in de techniek, maar uiteindelijk werkt het nu wel. Leuke woordspeling!

Maar de eerste week thuis werden er veel meer. De dokter had op zondag gebeld voor mijn man. Hij mocht niet naar het ziekenhuis komen, te gevaarlijk en zij hadden hun handen vol aan de vele corona-patiënten, en de dokter raadde hem aan om thuis te blijven. Waarop ik besloot om ook maar thuis te blijven en vlak daarop werd het ook vanuit de bank bepaald dat bijna iedereen thuis moest gaan werken. Ik hoefde me niet langer schuldig te voelen omdat ik liever thuis bleef. Het was verplicht thuis werken. 

De maatregelen die er kwamen waren voor ons niet vreemd.  Toen Mijn man een paar jaar geleden zo ziek was had de dokter tegen hem gezegd niet op plekken te komen waar veel mensen bij elkaar zijn omdat hij zo kwetsbaar is. En in het ziekenhuis ben ik ook al een paar keer bij hem geweest helemaal ingepakt met een blauw schort met mondkapje voor, omdat ze dachten dat hij de griep had en hij daarom op een isolatiekamer lag. Dus voor ons was dit een vanzelfsprekend iets. Je doet dan gewoon wat er van je gevraagd wordt. Het zijn adviezen, maar die moet je wel opvolgen, als je wil dat er niemand besmet raakt. 

Behalve dat ik niet meer naar kantoor mocht kreeg ik per 1 juni ook een andere functie met nieuwe collega’s op afstand. Hoe bizar is dat. Je kan niet even met je collega’s overleggen. Voor elke vorm van communicatie heb je een telefoon of een laptop nodig. Je ontmoet je collega’s dus digitaal. Je kan ze niet ruiken of voelen. Het is een  energie die voor mij door het scherm niet overkomt. Ook al doet iedereen zo zijn best, het blijft statisch. 

Mijn man mocht in het najaar eindelijk weer eens voor onderzoek naar het ziekenhuis en na een kleine tussenstap bleek uiteindelijk dat het goed gaat. Dus een goed bericht. Dat was wel iets wat we konden gebruiken in deze barre tijd. Want we hadden onderhoud alweer de tweede golf van corona in het land. En zitten we nu in een tweede of derde lockdown. Ik ben de tel kwijt. Voor mij maakt het niet uit want we doen de hele tijd voorzichtig. We duimen, hopen en bidden dat het gauw weer beteer gaat. Dat corona weg gaat. Dat wij weer alles mogen doen wat we willen. Maar tot zover zijn we blij dat wij gezond zijn. En dan doen we maar even rustig aan en gaan we niet uit en mogen we nergens. Het kan altijd erger en dat beseffen we ons maar al te goed. Je mag dankbaar zijn om wat je wel hebt. En niet alleen maar kijken naar wat we nu even niet hebben. Er zijn zat mensen die dat nooit hebben. Wij gaan niet zo vaak op vakantie. Dan mis je dat ook niet zo erg als het niet mag. Iemand die meerdere keren per jaar op reis gaat die heeft het veel moeilijker. Ik bedoel maar je kan het relativeren. Het kan altijd erger. Maar daar kijk ik niet naar. Ik kijk naar wat ik wel heb en dat is best veel. Daar ben ik dankbaar voor en nederig. Soms is zo’n jaar thuis zo slecht nog niet. Je kan rustig nadenken over alles en jezelf voorbereiden op wat er komen gaat. Ik verlang naar mijn vrijheid om te doen wat ik wil maar met het besef dat ik nu niet opgesloten zit en ik nog zoveel dingen wel kan en mag doen nu. In de hoop dat in de loop van het jaar corona verdwenen is dan heeft het maar één jaar geduurd en geen vijf jaar.