Alles mag weer toch?

We zitten nog steeds met een avondklok, dus alles kan en mag nog steeds niet. En de lockdown is ook nog steeds van kracht. Maar vanaf 4 maart mogen ‘we’ weer naar de kapper en de chiropractor, want de contactberoepen zijn weer toegestaan. Maar er is toch nog steeds een virus dat hier rond waant. We moeten nog steeds voorzichtig zijn. Dat betekent dat je niet zomaar kan gaan en staan waar je wilt. Je moet nog steeds anderhalve meter afstand houden, hoesten in je elleboog, je handen wassen en draag een mondkapje. 

Deze regels moeten we nog steeds (op)volgen en ons aan houden. We hebben geen keus. Ook al wonen we in een democratisch land we moeten doen wat er van ons gevraagd wordt. Er zijn landen die veel strengere maatregelen hebben maar zouden de Nederlanders het daar mee eens zijn? Nu hebben sommige mensen het al moeilijk. Ze snappen het niet, begrijpen het niet of willen het niet weten. Wat betekent dit voor die mensen die zich wel aan alle regels houden en die wel willen dat we corona zo snel mogelijk onder controle hebben. Omdat het een onbekend virus is en men er nog niet alles van weet kunnen we er niet omheen. We zullen ernaar moeten kijken en nu er ook druk gevaccineerd wordt zullen we ook naar de gevolgen daarvan moeten kijken. Het gaat erom dat steeds meer mensen niet besmet raken of minder snel het virus kunnen overdragen. 

Een andere maatregel was zo min mogelijk reizen en blijf thuis. Dus werd het thuiswerken geïntroduceerd. Ik ging van dagelijks naar kantoor gewoon aan de eettafel in de woonkamer werken. Dat was vooral in het begin heel erg wennen, maar nu weet ik al niet beter. Ik denk nog vaak aan vroeger toen alles nog anders was en alles nog kon en mocht. Maar zal het ooit weer anders worden? Terug naar normaal? Zal ik daar dan weer aan wennen? Een ding weet ik zeker. Een van mijn kwaliteiten is hierdoor sterk naar voren gekomen namelijk mijn flexibiliteit. Het aanpassen aan de veranderingen van het werk, maar ook de thuissituatie is niet altijd makkelijk, maar als je beseft wat er eigenlijk nog allemaal wel kan dan heb ik niks te klagen. Ik heb een dak boven mijn hoofd, elke dag te eten, een baan, een man en we zijn gezond(in ieder geval geen corona). 

Dus de versoepelingen per 4 maart zijn voor mij nog steeds niet wat ik verwacht van het gewone leven. Ik mag nog steeds niet naar kantoor, maar moet thuis werken. Ik kan wel naar de kapper maar dan moet ik eerst met een mondkapje op met de metro ernaartoe en dan moet ik daar binnen ook met een mondkapje zitten? Ik dacht het niet. Dat vind ik niet normaal. Ik wil gezellig kunnen praten met mijn kapper en een kopje koffie drinken. Dat kan pas als covid-19 weg is, als er genoeg mensen ingeënt zijn en er geen angst meer is voor besmetting. Het enige voordeel is dat ik inmiddels lang haar heb, zoals meer mensen die hun haar hebben laten groeien. 

Hoe kan je nu gezellig gaan winkelen als je net 10 minuten in een winkel mag zijn. Voor mij is de lol er dan al vanaf. Dat geeft niet dan gaan we gewoon niet. Als je echt iets nodig hebt dan bestel je het via internet, maar de behoefte om te kopen is verdwenen met het niet meer mogen en kunnen winkelen. Eigenlijk besef je dan ook dat je helemaal niks nodig hebt. De basisbehoeften zijn voorzien en verder moet je hebben van je eigen kracht. Wilskracht vooral om positief te blijven en door te gaan. Je kan ook genieten van een wandeling, van mooie muziek, een boek of een goede film. Er is gewoon genoeg te doen. Het is maar net waar je behoeften liggen. Als je jezelf niet meer kan vermaken en het nodig hebt om eruit te gaan, naar de kroeg, een feest of een restaurant of om op vakantie te gaan omdat het leven anders zo saai is dan moet je eens goed naar jezelf gaan kijken. Waarom heb je die behoeften? Waarom kan je het jezelf niet naar de zin maken? Het begint bij het begin: je moet eerst van jezelf houden en als je van je zelf houdt dan weet je wat belangrijk is voor jezelf en waar jij echt behoefte aan hebt. Maar de meeste mensen durven hier niet naar te kijken. Dus gaan ze schoppen tegen de maatschappij, demonstreren of naar illegale feesten. Ik zeg niet dat ik een super avontuurlijk leven heb nu, maar ik heb er ook even geen behoefte aan. Gewoon naar de supermarkt gaan is al risicovol genoeg. 

Wat ik eigenlijk wil zeggen dat we voorlopig nog wel met een pandemie te maken hebben en dat we allemaal aan zullen wennen. Over een tijdje weten we niet beter, want na Sars in 2003 en Sars-CoV-2 in 2019 komt er vast wel weer een volgend virus dat we nu nog niet kennen. De toeristen uit Japan en China liepen hier altijd al met mondkapjes door de stad; wie weet wordt dat het nieuwe straatbeeld. Ik gun iedereen de bewustwording dat het leven nooit meer wordt als voor Covid-19. Dat we moeten beseffen wat een mooi leven we hadden en dat we nu vooral blij moeten zijn met wat we wel hebben. 

En hopend op betere tijden wachten wij voor deze keer niet op de Messias maar op de versoepelingen.