Hoe lang moet je nog?

 Nu ik de zestig alweer gepasseerd ben word ik steeds vaker aangesproken als oudere. Ik hoor bij de ouderen. Maar daar voel ik mij nog helemaal niet mee verwant. Ik ben nog geen bejaarde. Ik kan nog lopen zonder rollator en heb ook geen gehoorapparaat, scootmobiel of wandelstok. Ik heb altijd gedacht dat ik tot mijn 65^e moest werken maar dat is zoals het er nu uitziet inmiddels al verlengd naar 67. Zolang ik het naar mijn zin heb en mijn werkgever nog blij met mij is is dat dan ook geen probleem voor mij. Werk is voor mij altijd een plek geweest waar ik niet aan mijn problemen hoefde te denken. Ik ben met mijn werk bezig en heb dan geen tijd om aan iets anders te kunnen denken. Dat wil ik dan ook blijven doen tot het voor mij tijd is om met pensioen te gaan. 

Vroeger kon je nog met de VUT als je eerder wilde stoppen met werken. Maar die is er ook niet meer. We moeten juist langer werken. Dat betekent dat je wel mee moet komen met je collega’s die jonger zijn en hetzelfde werk doen. Behalve dat je al heel lang bij een bedrijf werkt en er alle ins en outs kent kan je natuurlijk ook een beetje vast geroest zijn. of je vast houden aan oude gewoonten en gebruiken. Want vroeger was alles beter. Als je mee wilt komen moet je bij blijven. Je moet je blijven ontwikkelen en uitdagingen aangaan. Alleen dan hou je het vol. Dat ik dus wel met computers om kan gaan heb ik aan de bank te danken maar ook aan mijzelf. Ik vind het leuk om dingen uit te zoeken. Ik ben erg selfsupporting. Ik zal dan ook niet horen bij de groep mensen die niet met computers om kan gaan. Ik denk dat dat er ook steeds minder zullen zijn, want iedereen die na mij geboren is is opgevoed met de computer. Alles moet tegenwoordig digitaal en online. En als je dat niet zelf kan regelen da is het toch vervelend. 

Mensen schatten mij geen 60-plusser, maar ik ben het wel. Vroeger zou ik nog recht gehad hebben op seniorenverlof. Per week een paar uur om langzaam af te bouwen. Dat is er ook niet meer. Gewoon voor de volle 100% vooruit en doorgaan tot 67 in mijn geval. Het kan dat het in de tussentijd nog aangepast wordt en dat ik toch eerder kan stoppen met werken in mijn betaalde baan. 

Maar wat zal ik dan gaan doen? Achter de geraniums zeker niet. Misschien ga ik wel studeren. Terug naar school of misschien wel de universiteit. Een kennis van mij is ook op latere leeftijd gaan studeren. Als je iets echt wilt dan moet je dat doen. Nu de datum toch wel langzaam dichter bij komt en ik er echt over na moet gaan denken wat ik dan wil gaan doen is het ook wel confronterend. Veel mensen vragen mij vaak: Hoe lang moet je nog? Nou, dat vind ik een rotvraag. Want ik moet niet, ik wil. Ik vind het leuk om te werken en ik hou ervan om met mensen bezig te zijn. Of ik het nog volhoud tot mijn 67^e dat is een ander verhaal. Ik heb al zoveel veranderingen en wijzigingen mee gemaakt. Dus flexibel ben ik zeker. Maar wat wordt er van mij verlangd de komende jaren? Ga ik dat nog trekken? Kan ik dat nog aan? Ik zeg in ieder geval: Ja! Ik ga dat nog doen de komende vijf jaar en als er iets op mijn pad komt dat mij een andere keuze doet maken dan sta ik daar wel open voor. 

Ik doe mijn beste om zowel geestelijk, lichamelijk en emotioneel fit te blijven en nog heel lang geen bejaarde te zijn. in mijn hoofd ben ik nog steeds 18 en ik krijg vaak complimenten dat mensen mij jonger schatten. Dat zit ook in de genen. Maar ik moet er wel zelf op letten. Alles heeft met elkaar te maken. Ik ben de enige die daar wat aan kan doen. Ik ben me nu opeens iets meer bewust van de tijd die al geweest is en de tijd die nog komen gaat. En wat de toekomst brengen moge……………….