Boekenkast

Sinds ik kind was lees ik al. Ik was lid van de plaatselijke bibliotheek en ik verslond alle boeken die verkrijgbaar waren. Je mocht maar twee leesboeken per keer mee nemen, maar daarnaast nog wel vier of vijf studieboeken. Dus deed ik dat en die had ik dan ook na een week allemaal uit. En dan ging ik weer teug om nieuwe boeken halen. Op een gegeven moment had ik alles gelezen wat bij mijn leeftijd hoorde en met mijn  ‘autistische trekjes’ heb ik nooit boeken uit een andere leeftijdsgroep meegenomen, voor zover ik mij kan herinneren. Dat ging vanaf mijn vierde al zo en toen ik oud genoeg was om ook naar de andere bibliotheken in het dorp te fietsen ging ik daar ook alle boeken lezen.

In het begin las ik eerst natuurlijk kinderboeken, toen meisjesboeken, romans en liefdesverhalen. Ook was ik een tijd lang verslaafd aan bouquetreeks en dat soort niemendalletjes, maar die hadden ze niet in de bieb hoor. Maar langzaamaan ben ik veranderd. Ik lees liever boeken met een verhaal, met diepgang. Autobiografieën en waargebeurde verhalen. Steeds meer ben ik psychologische boeken gaan lezen of boeken die een psychologische inslag hebben. Esoterische boeken, boeken over mindfulness en meditatie, maar ook zwaarder werk. Ik vind het leuk.

De romans zijn ook serieuze boeken met een verhaal, bijvoorbeeld over de tweede wereldoorlog, maar dan niet geschiedenis maar dat wat men mee gemaakt heeft.

Nu ben ik begonnen om mijn boekenkast(en) op te ruimen. En wat ik merk is dat er een lijn in zit. Het is niet zo dat ik vroeger alleen maar simpele dingen las, nee ook vroeger kon ik mij laten meeslepen door zwaardere boeken. Ik zie dat ik in mijn tienerjaren al boeken kocht over het vrouwenlichaam, een beetje feministisch bijna. In die tijd werd het langzaam normaal dat je over dat soort dingen kon praten.

Nu heb ik nog lang niet alle boeken gelezen die in de kast staan, dus voorlopig geen boeken meer kopen denk je dan. Helaas kan ik zowat geen boekenwinkel langs lopen zonder een boek te kopen. Ze kijken me aan en nodigen mij uit om ze te openen en te lezen. Mijn interesse wordt gewekt en mijn behoefte om kennis te vergaren wordt vergroot. Ik ben net een spons, alles wil ik lezen en vind ik leuk. Ik kan er geen stop op zetten. Maar afgelopen zaterdag liep ik door Scheltema(de grootste boekenwinkel van Amsterdam) en heb ik toch geen boek gekocht. Maar wel gelezen, gesnoven en aangeraakt.

Als mijn huis een boekenkast zou zijn dan zou ik daar in wonen. Alle verhalen ken ik en vergeet ik niet meer. Een boek een tweede keer lezen doe ik niet snel omdat ik het al ken. Maar weggooien, nee nooit!